صفحه نخست اخبار ویژه یوفو در تهران : درگیری جنگنده های ارتش با شیء ناشناس پرنده

یوفو در تهران : درگیری جنگنده های ارتش با شیء ناشناس پرنده

یوفو جنگنده - دقیقه
یوفو در تهران : درگیری جنگنده های ارتش با شیء ناشناس پرندهReviewed by محمد هلاکوئی on Jul 4Rating:

یوفو در تهران ؟! هرگاه سخن از اشیای ناشناس پرنده یا همان یوفوها به میان می آید ، ناخودآگاه ذهن ما به سمت آمریکا و مشاهدات یوفوها در این کشور گرایش پیدا می کند.این نگرش تا حدی است که برای بسیاری از افراد این پرسش مطرح است که چرا مشاهدات یوفوها فقط در آمریکا رخ می هد و همین موضوع باعث شده تا خیلی ها عقیده داشته باشند که داستان ماشین های پرنده فرازمینی ها ، احتمالا ابزارهای پیشرفته و سری ساخت ایالات متحده و یا توهمات واهی مردم این کشور باشند.اگر شما هم اینگونه فکر می کنید ، بهتر است دست نگه دارید ، چرا که همین جا در تهران خودمان یکی از ۱۰ حادثه برتر مربوط به مشاهده اشیای پرنده ناشناس در جهان رخ داده است.حادثه ای که هواپیماهای جنگده ارتش ایران تا مرز درگیری با یک یوفو در آن پیش رفتند.

یوفو چیست ؟

اگر هنوز با واژه یوفو آشنایی ندارید بهتر است بدانید ؛ اشیای ناشناس پرنده یا یوفو (به انگلیسی: Unidentified flying object | UFO  ) اصطلاح رایج برای هر پدیدهٔ هوایی است که علت آن نمی‌تواند به‌آسانی و یا بلافاصله توسط ناظر شناخته شود.در فرهنگ عامه غالباً اصطلاح یوفو را به‌عنوان یک مترادف برای فضاپیمای بیگانگان استفاده می‌کنند.

روز جهانی یوفو

امروز دوم جولای ، مصادف با حادثه رازول ( پر سرو صدا ترین حادثه سقوط بشقاب پرنده تاریخ ) است و یوفولوژیست ها این تاریخ را روز جهانی یوفو نام گذاری کرده اند.به همین بهانه در این مقاله به بررسی یکی از ۱۰ پرونده برتر و مرموز اشیای ناشناس پرنده در جهان که همینجا در کشور خودمان رخ داده است می پردازیم.

یوفو در تهران

آخرین روزهای تابستان در تهران بود وسرما کم کم از راه می رسید اما یک اتفاق عجیب آسمان شب پایتخت را به شدت داغ کرد، تعقیب و گریزی هوایی که به یکی از مهم ترین اتفاقات رخ داده در ایران و تاریخ یوفوها تبدیل شد. دوفانتوم F4 درتعقیب شیء عجیب و ناشناسی که در آسمان دیده شده بود، از همدان راهی تهران شدند. این شیء نورانی که رنگ های سبز، آبی، قرمز و نارنجی اش به وضوح دیده می شد، هیچ شباهتی به پرنده های زمینی شناخته شده نداشت؛ آیا واقعا یک ماشین پرنده مطعلق به موجودات فرازمینی بود ؟ بله اینبار یوفو در تهران خودمان !!

۱۹ سپتامبر ۱۹۷۶ (۲۸ شهریور ماه ۱۳۵۵ شمسی)  تهران – ایران :

یوفو در تهران

ماجرا به ۴۰ سال قبل برمی گردد، ۲۸ شهریور سال ۱۳۵۵٫ آن سال ها کمتر ماموریتی به نیروی هوایی محول می شد هر شب فقط یک پایگاه هوایی در آماده باش به سر می برد، مگر آنکه هواپیمایی بی خبر وارد مرزهای ایران می شد. آن وقت فانتوم های نیروی هوایی ماموریت پیدا می کردند تا این پرنده های غیر قانونی را از مرزهای ایران بیرون کنند.اما آن شب با بقیه شب ها فرق داشت. در پایگاه هوایی شاهرخی همدان (شهید نوژه فعلی) همه چیز آرام و ساکت بود. خلبان عزیزخانی آن شب هم مثل بقیه شب ها در آماده باشی ساکت و آرام به سر می برد که ناگهان آلارم وضعیت اضطراری به صدا درآمد. او به سرعت خودش را به هواپیما رساند و در حالی که می دوید، فکر کرد که باز هم باید شر یک مزاحم را از مرزهای ایران کم کند. اما این بار قضیه فرق می کرد؛ مزاحم هوایی نه تنها از مرزهای ایران رد شده بود بلکه یکراست سر از پایتخت درآورده بود:

« وقتی زنگ آلارم زده شد، اول فکر کردم باید به سمت مرز بروم اما وقتی دستور دادند که با سرعت به سمت تهران پرواز کنم، فهمیدم باید اتفاق عجیبی افتاده باشد.»

خلبان عزیزخانی درست حدس زده بود. اما در تهران چه اتفاق افتاده بود که او باید خودش را خیلی زود به آنجا می رساند؟

آغاز گزارش های مردمی به برج مراقبت فرودگاه مهر آباد

در آن زمان حسین پیروزی مسؤول وقت برج مراقبت فرودگاه مهرآباد تهران بود.در ادامه وقایع آن شب را که به سبک داستانی تهیه شده است، از زبان وی مطالعه خواهید کرد :

«ساعت ۱۱-۱۰ شب بود که یک خانم زنگ زده و گفت با مسؤول برج کار دارم . بعد از اینکه من گوشی را برداشتم، گفت یک چیزی در آسمان بالای خانه اش ایستاده که مثل موتور ماشین، چهار پره و هشت پره می شود. گفتم خانه شما کجاست؟ گفت کنار بولینگ عبدو- که آن موقع در جاده شمیران بود- در انتهای خیابان شریعتی. گفتم ما در شمال شرق تهران پروازی نداریم، اگر باز هم مزاحمتی ایجاد شده به من زنگ بزنید. یک ساعت بعد یک خانم دیگر زنگ زد و گفت در آسمان بالای سینمای مولن روژ (که در همان حوالی بود)، چیز مشکوکی می بیند، اما ماجرا به همین جا تمام نشد چون چند دقیقه بعد، آقایی از سید خندان زنگ زد و یک خانم دیگر هم از همان حوالی شرق تهران. وقتی تعداد تماس ها زیاد شد. من شک کردم که نکند واقعا خبری باشد. بالاخره این همه آدم که بی دلیل زنگ نمی زنند.»

حسین پیروزی لحظه ای سکوت می کند، چهره اش را در هم می کشد و بعد با اطمینان می گوید:

«حتی یادم می آید از یکی از آنها پرسیدم چرا به پلیس زنگ نزدید و شماره اینجا را گرفتید؟ و آن خانم در جواب گفت برادرش خلبان است و به او گفته مسؤولیت هر چیزی که در آسمان پرواز می کند، برعهده برج مراقبت فرودگاه است. جواب آن خانم بود که من را به شک فرو برد، شاید واقعاً آنها حق داشتند. دوربین را برداشتم و به بالکن رفتم و آن وقت بود که شئ نورانی را در آسمان دیدم و در همان نگاه اول فهمیدم که نمی تواتد هواپیما باشد.»

پیروزی شیء پرنده را اینگونه توصیف می کند :

«نورش مثل لامپ فلورسنت بود.وسط آن نور قرمز چشمک می زد و دو طرف آن نور آبی دیده می شد.رنگ آبی آن بسیار خیره کننده بود.درهمان حالی که نگاهش می کردم شبیه به ماهی حلوایی به رنگ سرخ آتشی شد.بعد هم به شکل های مختلف مثل ستاره دریایی و یا دایره و با رنگ های نارنجی،زرد،سبز و بنفش دیده شد.یک لحظه بعد هم ناپدید شد که ناگهان متوجه شدم از شمال تهران به طرف جنوبی ترین نقطه تهران رفته است.آنقدر به سرعت جا به جا می شد که نمی توانستیم حرکت آن را ببینیم.به طوری که در ابتدا به همراه همکارانم فکر کردیم که دو یا سه جسم هستند.اما بعد متوجه شدیم یک جسم بزرگ و سریع است.مدتی بعد روی کوه های بی بی شهربانو ثابت ایستاد.از فرودگاه مهرآباد که من نگاه می کردم تقریبا شمال شرق تهران بود اما آن چنان نورش زیاد بود که نشخیص اندازه دقیق آن غیر ممکن بود.مثل ماشینی که با نور بالا از رو به رو می آید و در ابتدا نمی توان اندازه آن را تسخیص داد.با اینکه ارتفاعش مدام تغییر می کرد ولی فکر می کنم طولش ۲۰ متر بود.»

نیروی هوایی ارتش وارد ماجرا می شود (خفاش ۱ )

وقتی فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش می گوید بعد از ۲۰ سال خلبانی، این عجیب ترین چیزی بوده که به چشم دیده، می توان نتیجه گرفت که این اتفاق واقعا یکی از عجیب ترین رویدادهای آسمان ایران بوده است.البته تیمساریوسفی- فرمانده وقت نیروی هوایی- به همین سادگی ها این حرف را نمی زند چون وقتی حسین پیروزی ماجرای تلفن های مردم را برای او تعریف می کند: «به تیمسار گفتم ما اینجا الان ۱۶-۱۵ نفر هستیم و همگی آن را می بینیم. این طوری بود که تیمسار به خودش زحمت داد و رفت روی پشت بام تا ببیند ماجرا از چه قرار است.» مسؤول آن سال های برج مراقبت فرودگاه مهرآباد ادامه می دهد: «وقتی تیمسار هم با چشم های خودش آنها را دید، دستور داد که جت ها از پایگاه آماده باش برای شناسایی این اشیای پرنده ناشناس بلند شوند.»

شروع عملیات تعقیب و گریز در آسمان پایتخت

مهرآباد: «عصر به خیر، خفاش ۱»

خفاش ۱: «عصر به خیر، مهرآباد. من در مسیر هستم و آماده.»

اولین جتی که به قصد تعقیب یوفو در تهران بلند شد، هواپیمای سروان خانی بود؛ یک فانتوم F4 با نام رمز خفاش ۱؛ هواپیمایی که آن سال ها برای خودش ابهتی داشت. خفاش یک تقریبا۱۳ دقیقه بعد از پرواز به تهران می رسد؛ «وقتی در نیروی هوایی برای عملیات F4 را صدا می کنند، یعنی شرایطی است که هواپیمایی خارجی وارد مرز ایران شده. این خلبان ها همیشه آماده هستند و پنج دقیقه بعد از تماس ما به هوا بلند می شوند.» این را پیروزی می گوید. او خلبان عزیزخانی را در جریان ماجرای شیء عجیب قرار می دهد و از او می خواهد تا شناسایی اش کند.

عزیزخانی می گوید: «بله، می بینمش، هواپیماست»؛ نکته ای که گفتنش از دهان یک حرفه ای بعید است. مسؤول وقت برج مراقبت فرودگاه مهرآباد که آسمان تهران را مثل کف دستش می شناسد با خود می گوید مگر می شود که جایی در گوشه ای از آسمان تهران هواپیمایی وجود داشته باشد- آن هم بی اجازه برج مراقبت- و او از آن خبر نداشته باشد؛ «به او گفتم این جسمی که ما دیده ایم و مردم هم گزارش کرده اند و هواپیما نیست». خفاش ۱ به طرف جسم شیرجه می زند تا آن را بترساند اما شئ عجیب هم به سمت شرق می رود تا این تعقیب ادامه پیدا کند؛ تعقیب وگریزی که خلبان عزیزخانی را به تعجب وامی دارد؛ «جسم مورد نظر سرعت خیلی زیادی دارد، با وجود آنکه من با سرعت دوماخ (هر ماخ برابر است با ۳۴۰ متر برثانیه) می روم به او نمی رسم». پیروزی می گوید که این تعقیب حداقل چند نکته را مشخص می کند: «ما فکر می کردیم شیء عجیب ۶ هزار پا ارتفاع دارد اما با گزارش خلبان فهیمدیم ارتفاعش خیلی بیشتر از این حرف هاست و اندازه اش به بزرگی یک جمبوجت است».

یوفو در تهران

خلبان عزیزخانی اعلام می کند که فاصله اش با جسم زیاد شده و اگر همین طور ادامه دهد از مرز شرقی ایران خارج می شود. به همین دلیل برج مراقبت فکر می کند جسم عجیب فرار کرده و از خلبان می خواهد به سمت تهران برگردد. اینجاست که نخستین گزارش مستند از خارجی و غیر معمول بودن شیء ارائه می شود؛ «خلبان خفاش ۱، همان طور که دور می زده تا به فرودگاه برگردد تایید می کند که مسلما این جسم خارجی است و رنگ های نارنجی و آبی و سبز دارد».

پیروزی درباره این رنگ ها هم نظر جالبی دارد و نشان می دهد او خوب هواپیماها را می شناسد و اشتباه نکرده است. او می گوید: «همیشه رنگ آبی را داشت. رنگ هایش جا به جا می شد اما رنگ آبی همیشه ثابت بود. ما حدس زدیم این رنگ سوختش باشد». عزیزخانی با خیال راحت در حال بازگشت بود و فکر می کرد ماجرا تمام شده است اما بازی ادامه داشت؛ پیروزی می گوید: «خلبان ناگهان گفت جسم خارجی و دیگر هیچ صدایی نیامد. او تقریبا در ۱۴۰ مایلی فرودگاه مهرآباد بود»، اما آن شیء مشکوک فرار نکرده بود و فقط می خواست بازی موش و گربه راه بیندازد.

پرواز چراغ خاموش

«اول چتر قرمز رنگی بود در شمال تهران و بعد به شکل یک هواپیمای جنگی شد که چراغ های آبی و زرد و نارنجی داشت. با چشم غیر مسلح می دیدم. وقتی اولین بار از روی بالکن دیدمش این شکلی بود». ماجرا آن قدر عجیب بوده که حسین پیروزی به چشم هایش هم اعتماد نکرده، «به بچه های دیگر هم گفتم. آنها هم آمدند روی بالکن و همه آن شیء عجیب را دیدیم». مسلما شیئی که آن نورهای عجیبی از خودش پخش می کرده و به طرز عجیبی ساکن ایستاده بوده، نمی توانست هواپیما باشد. پیروزی وقتی اینها را تعریف می کند کاملا هیجان زده می شود. هنوز بعد از سه دهه چشم هایش برق می زند و ادامه می دهد: «من برای اولین بار بود که چنین چیزی می دیدم، نمی خواستم باور کنم.»

اما به جز کارمندان برج و دو خلبان جنگنده هیچ کس دیگری آن شیء عجیب را ندیده بود؛ حتی هواپیماهایی که در آن ساعت به تهران نزدیک می شدند، حتی وقتی آن شیء دوباره بازگشت. البته همه آنها یک فرکانس عجیب شنیده بودند که در شرایط معمولی وجود ندارد. برای توضیح این مطلب پیروزی مجبور می شود وسط حرف هایش یک پرانتز باز کند و اصطلاحات خلبانی را برای ما توضیح بدهد؛ «وقتی یک هواپیما سقوط می کند، جعبه سیاه آن به سمتی پرتاب می شود و رادیویی که کنار آن است موج اضطراری منتشر می کند. هواپیماهای تجسس هم این صدا را دنبال و منبع آن را پیدا می کنند.این صدا همان صدایی است که وقتی یک هواپیما در حالت اضطراری باشد روی فرکانس خاصی آن را منتشر می کند؛ چیزی مثل صدای بنگ بنگ».

بعدها وقتی آنها از هیجان آن شب دور شدند و خوب به ماجرا فکر کردند فهمیدند که چرا به آنکه هیچ هواپیمای دیگر آن شیء را ندیده بود اما همه آنها فرکانس اضطراری دریافت کرده بودند؛ «این جسم خودش را به هواپیماها نشان نمی داد ولی امواجی که از خودش منتشر می کرد باعث به وجود آمدن صدای اضطراری می شد؛ مثلا یک هواپیمای ۳۰۳ که این صدا را شنیده بود اعلام می کرد آن را روی هر دو باند UHF و VHF که از هم فاصله دارند دریافت کرده. جالب است که هیچ وقت یک فرکانس روی هر دوباند نمی افتد».

گویا در آن شب دو هواپیمای خطوط هوایی لوفت هانزا و ایر فرانس هم فرکانس عجیب اضطرای ای را دریافت کرده و به برج مراقبت اطلاع داده بودند اما جسمی را ندیده بودند. مسؤول وقت برج مراقبت تهران به یاد می آورد که هرچه به هواپیماها جهت آن جسم را نشان داده آنها متوجه آن نشده اند، «من هرچه می گفتم ساعت ده (یعنی سمت راستتان را نگاه کنید) آنها چیزی نمی دیدند، بعداً فهمیدم این جسم دقیقا مقابل هواپیماهایی که به سمت برج می آیند ایستاده است و زمانی که هواپیماها می خواستند بپیچند و در مهرآباد فرود بیایند آن شیء عجیب یک مایل آن طرف تر از آنها و در جهت شمال می ایستاد و چراغ هایش را به سمت آنها خاموش می کرد. به همین خاطر آنها آن را نمی دیدند اما فرکانسش را دریافت می کردند.»

 سایه مرگ بر سر خفاش ۱

«شک کردم که شاید این جسم های پرنده عجیب دو یا سه تا باشند. نگرانی ام برای عزیزخانی بیشتر شد و فکر کردم ما به جنگنده های بیشتری احتیاج داریم. شاید یکی از آنها به عزیزخانی حمله کرده باشد و بقیه اینجا باشند.» اما جای نگرانی نبود چون خلبان دوباره ارتباطش را به دست می آورد، «صدای خلبان به گوش رسید و گفت که برای مدتی تمام دستگاه های دفاعی و ناوبری ام را از دست داده بودم و فقط موتور داشتم اما الان همه چیز درست شده است.» ماجرا از این قرار بوده که وقتی خفاش یک، دست از تعقیب جسم برداشته و تصمیم به بازگشت می گیرد، شیء ناشناس خودش را بی سروصدا به بالای سر او رسانده و باعث شده ارتباط رادیویی اش با برج مراقبت قطع شود.این قطع ارتباط پنج دقیقه ای طول می کشد. ما نمی دانیم در آن پنج دقیقه چه برسر خلبان عزیزخانی آمد اما ظاهرا او که خلبان ماهری بوده خودش را نباخته؛ آن هم در شرایطی که تمام دستگاه های دفاعی اش را از دست داده و فقط موتور هواپیمایش کار می کرده. هیچ کس حاضر نیست خودش را به جای او بگذارد، او سایه مرگ را بالای سرش دیده اما باز هم حاضر می شود به آن جسم عجیب که توانسته بود هواپیمایش را تقریبا از کار بیندازد نزدیک شود. پنج دقیقه طول نمی کشد که این جسم دوباره به تهران می رسد؛ سرعتی که پیروزی را به تعجب می اندازد.البته آن شیء از سماجت ما زمینی ها خبر نداشت. چون یک هواپیمای دیگر برای استقبال از آن جسم در راه بود.

خفاش ۲ وارد می شود

خفاش ۲: «عزیزخانی، می شنوید؟»

خفاش ۱: «بله شما؟»

خفاش ۲: «جعفری هستم. موقعیت شما الان کجاست؟»

لحظاتی قبل از برقراری این ارتباط رادیویی، آلارم پایگاه نوژه دوباره به صدا درآمده بود. اما این بار خلبان با تجربه و ماهرتر برای ماموریت تعقیب یوفو در تهران انتخاب می شود. سرگرد پرویز جعفری در لحظاتی با فانتوم دوم یا خفاش دو به تهران می رسد که برج مراقبت در نگرانی غرق شده و هیچ خبری از خفاش یک نیست. سرگرد جعفری موفق می شود با عزیزخانی ارتباط برقرار کند و خفاش یک اعلام می کند در ۷۰ مایلی شرق فرودگاه مهرآباد است. خفاش یک هنوز بیشتر از ۱۰۰ کیلومتر با تهران فاصله دارد اما جسم نورانی دوباره برگشته و این بار روی کوه بی بی شهربانو بی حرکت و آرام ایستاده است. خفاش یک که در یک فاصله طولانی جسم را تعقیب کرده دچار کمبود بنزین شده است. به همین دلیل برج مراقبت به او اعلام می کند می تواند به پایگاه برگردد.

یوفو در تهران

خلبان پرویز جعفری

جعفری بعدها در مستندی که توسط شبکه هیستوری از این واقعه تهیه شد گفت : « من شیء نورانی ( که به فرم یک الماس با اضلاع و زوایای درخشنده است ) را در موقعیت ساعت ۱۲ قرار دادم و به سمت آن ادامه مسیر دادم ! _ و چیزی که نمیتوانید باور کنید _ شیء در یک لحظه ، از ساعت ۱۲ به ۲ تغیر مکان داد ! فقط در یک چشم به هم زدن! »

یوفو در تهران

تصویری از یک یوفوی الماس شکل که بعدها در کشور پرو دیده شد و بسیار شبیه به همان شیء ناشناس پرنده ایست که خلبان جعفری در آسمان تهران دیده است

بر اساس موقعیت دید جعفری این شیء در چشم بر هم زدنی ۴۵ کیلومتر به سمت راست او تغییر جهت داده است.یعنی بیش از ۲٫۷۰۰ کیلومتر در دقیقه ؛ افزون بر ۱۶۲٫۰۰۰ کیلومتر در ساعت ! فراتر از ۱۳۱ ماخ ! سرعتی که برای هر وسیله ساخت بشر تا امروز نیز دست نیافتی است !

ثانیه های نورانی

«وقتی از جلوی برج رد شدند ما همه دیدیم که شیشه های برج لرزید حتی برق فرودگاه برای چند ثانیه قطع شده و بعدها برق منطقه گزارش داد که در آن شب یک پالس دریافت کرده است.» دربرج مراقبت ولوله می شود. پیروزی به خوبی اتفاقات آن شب را به خاطر می آورد؛ «آنها از ۵۰۰ متری ما رد شدند. ما دیدیم که این جسم مثل یک قایق بود یا مثل کبوتر و کلاغ و.. که با سرعت حرکت می کرد. این جسم بالای سر فانتوم بود و چهار نقطه لوزی شکل آبی دور فانتوم روشن بود؛ یعنی یک صفحه لوزی شکل پهن. در همین لحظه صدای خلبان قطع شد».

بعدها سرگرد جعفری آن لحظات را این طور تعریف می کند: «وقتی من می خواستم به این جسم نزدیک شوم، او کنار کشیده و بعد مرا دنبال کرد. من با سرعتی بیشتر از سرعت صوت در حال حرکت بودم و آن شیء مرا ( حول محور طولی هواپیما ) دور میزند گویی که در جای ثابت باشد ! »

«وقتی به باغ های کرج رسیدیم فکر کردم جای مناسبی است و خواستم به آن جسم شلیک کنم». سرگرد جعفری تصمیم گرفته بود سرعتش را کم کند تا جسم از او جلو بیفتد و بعد با شلیک یک موشک کارش را تمام کند؛ «قبل از اینکه من این کار را بکنم او فهمید. مثل اینکه به من تله پاتی کرد». سرگرد جعفری چند بار سعی می کند به جسمی که روی کوه بی بی شهربانو ایستاده نزدیک شود؛ هواپیما باید به فاصله چهار یا پنج مایلی هدف می رسیده تا بتواند نشانه گیری کرده و شلیک کند، اما فاصله اش زیاد بوده و هر قدر تلاش می کرده نمی توانسته نزدیک شود.«ناگهان از من جلو زد و در ۱۰۰ متری من ایستاد. روی هدف قفل کردم و دکمه شلیک موشک را فشار دادم». شلیک کردن و سرنگونی آن جسم ناشناخته روی مناطق مسکونی تهران می توانست فاجعه بار باشد برای همین هم سرگرد جعفری تصمیم گرفت این شیء عجیب را روی باغ های کرج منهدم کند.

جالب اینجاست که سرگرد جعفری هم ابتدا فکر می کرد با یک هواپیما طرف است. ولی عزیزخانی به او می گوید که این طور نیست و اگر به آن نزدیک شود دستگاهایش از کار می افتند. پیروزی می گوید: «عزیزخانی هم مثل من فکر می کرد که آنها دو یا سه تا هستند». یک بار وقتی خفاش دو به سمت جسم حمله ور می شود به نظر می رسد که دو فانتوم موفق می شوند آن شیء عجیب را فراری بدهند چون جسم ناگهان از سر راه هواپیمای سرگرد جعفری کنار می رود. اما ناگهان ورق برمی گردد. پیروزی می گوید: «وقتی سرگرد جعفری نزدیک شد آن جسم کنار کشید. اما یکباره انگار شکمش باز شد و یک جسم نورانی از آن خارج شد؛ آن قدر نورانی بود که شرق تهران مثل ساعت دو بعد از ظهر حدود دو یا سه ثانیه روشن شد.جعفری گفت: «مهرآباد جسم نورانی ۳۲ درجه هشت مایل و صدایش قطع شد». این جسم نورانی یا همان شیء پرنده دوم که جعفری را تعقیب کرده بود، از روی فرودگاه مهرآباد رد می شود. اینجاست که خلبان با تجربه تصمیم می گیرد آن را روی باغ های کرج بزند و به آن شلیک می کند. اما جعفری موفق نمی شود که شیء دوم را نابود کند.خودش در این باره می گوید: «وقتی شلیک کردم دیدم دستگاه هایم خاموش هستند و موشک شلیک نمی شود. چراغ های سبز و قرمز هر دو باید روشن باشند تا من قادر به شلیک موشک باشم اما وقتی من به سمت چپ پنل مقابل نگاه کردم ، تمام و کمال خاموش بود و هیچ چراغی بر روی پنل تسلیحات روشن نبود . »

جعفری بر این باور است که در جریان نبرد ؛ یوفو یک پالس عظیم اکترومغناطیسی به سمت او شلیک کرده است که کلیه سیستم های ناوبری ( آلات دقیق ) ، الکترونیک و کنترل تسلیحات را از کار انداخته است !

با از کار افتادن تمامی ادوات و ناتوانی از دفاع در برابر این شیء ناشناخته { بر اساس قانون اکید } جعفری تصمیم میگیرد با خروج اظطراری هواپیما را ترک یا در اصطلاع ایجکت کند. «فکر کردم اگر تا ۴-۵ مایلی به من نزدیک شود ، بیرون خواهیم پرید یعنی شاسی فرار را بزنیم و با صندلی و چتر نجات از هواپیما بپریم بیرون.خواستم این کار را بکنم و به بیرون بپرم اما نشد. سیستم اجکت مکانیکی از کار افتاده بود. درآن لحظات ما هیچ ارتباطی نداشتیم و فقط موتور کار می کرد». بعدها وقتی جعفری گزارش خودش را از این واقعه به مقامات وقت ارائه داده بود، شیء عجیب را این طور توصیف کرد: «اگر کوچک ترین کشور جهان یکی از اینها را داشته باشد در عرض دو روز می تواند همه جهان را بگیرد».

 فرود یوفو در تهران !

«فکر کردم خلبان جعفری سقوط کرده است؛ چرا که هر چه از مهرآباد او را صدا می کردیم جواب نمی داد. ناراحت بودم و فکر می کردم ما موجب مرگ او شده ایم. از یک طرف هم نمی توانستیم بی خیال این اتفاق شویم. چیزی روی آسمان تهران آمده بود و ما باید گزارش می دادیم.» پیروزی هیچ نکته ای را از قلم نمی اندازد. در لحظاتی که برج مراقبت در نگرانی غرق شده بود. تنها شنیدن صدای خلبان می توانست آنها را آرام کند، چیزی که دقایقی بعد اتفاق افتاد؛ «خیلی خطرناک است، فکر کنم فقط می خواست از ما زهرچشم بگیرد. اگر لازم نیست دیگر به آن نزدیک نشویم» و پیروزی جواب می دهد: «تیمسار می گوید به پروپایش نپیچید چون ممکن است تو را بزند به پایگاه برنگردید و در مهرآباد فرود بیایید». اما جعفری که یک بار به خاطر نور شدید آن شیء پرنده، تقریبا دیدش را برای چند ثانیه از دست داده بود باز هم جرأت می کند و به سمت جسم می رود. او از ارتفاع ۱۵ هزار پایی می بیند جسم دوم کنار جسم اول ایستاده، انگار که دارند با هم صحبت می کنند. خلبان جعفری به برج مراقبت گزارش می کند که شیء دوم دوباره وارد جسم اول شد انگار که داخل آن فرود آمد.

جعفری می گوید: «این اتفاق بین زمین و آسمان غیر ممکن بود. ممکن است در فضا یک پرنده از فضاپیما جدا شود و دوباره به آن برگردد ولی بین آسمان و زمین به خاطر وجود جاذبه، با تکنولوژی ما امکان نداشت». خلبان جعفری قبل از نشستن ، دوباره به خودش جرات می دهد و یک دور بالای سر آنها می زند. اینجاست که دوباره نور عجیبی می بیند و به برج مراقبت گزارش می کند که شیء دوم دوباره از اولی خارج شده. اما ساختمان های نیروی هوایی مانع دید برج مراقبت بوده و آنها نمی توانستند خروج دوباره جسم را ببینند.

پیروزی، مسؤول وقت مراقبت فرودگاه مهرآباد می گوید: «خلبان اعلام کرد الان جسم دوم روی زمین نشسته و آن قدر نور شدیدی دارد که من می توانم سنگ های بیابان را ببینم. من سؤال کردم حدودا کجا نشسته و او جواب داد سه مایل جنوب پالایشگاه در جنوب تهران. جسم اصلی هم بالای سرش دور می زند». سرگرد پرویز جعفری آن صحنه را این طور توصیف می کند: «اندازه اش سه برابر قرص کامل ماه بود». بعد از این گزارش تیمسار دستور می دهد که خفاش دو جلو برود شاید اثری روی رادارش ثبت شود. این اتفاق می افتد و رادار فانتوم برای چند لحظه می تواند جسم را ردگیری کند اما او باز هم موفق نمی شود خیلی به آن دو نزدیک شود؛ «نمی توانستم از ده مایلی نزدیک تر بروم. هواپیما لرزش شدیدی می گرفت و دستگاه ها قطع می شد».

شبح یوفو

«ما کلانتری و ژاندامری را مامور کردیم که آن ناحیه را بگردند ولی چیزی پیدا نکردند جز آثار سوختگی در محل؛ جایی در بهشت زهرای فعلی که آن موقع در و دیوار نداشت و بیابانی بود که تازگی قبرستان شده بود.» بعد از آن اتفاق جسم دوم دیده نشد. گویا روی زمین مانده بود و کسی پرواز کردن آن را ندید. البته ژاندامری و کلانتری هم چیزی روی زمین پیدا نکردند.

بنابر گزارش ها برج مهرآباد به مدت دو هفته روزی دو ساعت در زمان های متفاوتی صدای بنگ بنگی که نشان دهنده خطر بود می شنید. در آن دو هفته هواپیماهای زیادی که در حوزه ۲۵ مایلی مهرآباد پرواز کرده بودند این سیگنال عجیب را گزارش کرده بودند. پیروزی می گوید: «نیروی هوایی هم رفت جست و جو کرد و محل پخش انرژی را کندند اما چیزی پیدا نکردند. در یک نوار ۴۰ کیلومتری از دوشان تپه در شرق تهران تا رود شور سابق منبع این سینگنال الارم جایش را عوض می کرد. وقتی جایی را می کندند انرژی ضعیف می شد اما چیزی پیدا نمی شد». جسم اول که در دید برج مراقبت بود بنا به گزارش خفاش دو و برج مراقبت شروع به اوج گرفتن می کند و هیچ اثری از نزدیک شدن شیء دوم به آن دیده نمی شود. «خلبان گزارش کرد که شیء اول یا بزرگ تر دارد اوج می گیرد. درست می گفت و ما از مهرآباد دیدیم جسم اصلی آن قدر بالا رفت تا ناپدید شد اما ما هیچ وقت نفهمیدیم چه برسر جسم دوم آمد».

فرود خفاش ۲ ؛ ماموران آمریکایی وارد ماجرا می شوند!

مهرآباد: «دستور دادند شما هر وقت تصمیم گرفتید، می توانید بنشینید و از تعقیب جسم دست بردارید.»

خفاش ۲: «من برای فرود آماده می شوم. صدای شما رو با خرخر می شنوم برج. من نزدیک باند هستم.»

هنگامی که سرگرد جعفری بر باند فرودگاه مهرآباد به زمین نشست ؛ بی تردید میدانست که او باید به فرماندهان خود در خصوص ماجرای امشب توضیح ارائه کند . آنچه او نمی دانست این بود که تنها فرماندهان نیروی هوایی ایران نیستند که به توضیحات او و ماجرای یوفو در تهران علاقه دارند.هنگامی که جعفری بر زمین نشست یک مامور آژانس مرکزی اطلاعات آمریکا ( C.I.A ) و یک سرهنگ نیروی هوایی ایالات متحده در انتظار استنطاق از او بودند.

او ابتدا توسط مقامات عالی رتبه نیروی هوایی ایران مورد استنطاق قرار میگیرد ، در حالی که یک سرهنگ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا USAF و یک مامور ویژه آژانس مرکزی اطلاع آمریکا C.I.A نیز حضور دارند !

گزارش DIA و بازتاب حادثه

مدارک مربوط به حادثه یوفو در تهران به خوبی توسط ( سازمان اطلاعات دفاعی ایالات متحده آمریکا)موسوم به DIA جمع آوری و تایید شد و نسخه هایی از گزارش آن برای کاخ سفید ، ورارت کشور ، ستاد مشترک ارتش، سازمان امنیت ملی NSA و سازمان جاسوسی مرکزی آمریکا یا همان CIA ارسال شد.همراه گزارش DIA فرمی وجود داشت که به ارزیابی کیفیت گزارش مربوط می شد.در این برگه تایید شده بود که :

الف) شئ مورد نظر را شاهدان متعددی که در نقاط مختلفی نظیر شمیران مهرآباد و بستر یک دریاچه خشک قرار داشته اند از چشم انداز های متفاوت( زمین و آسمان) دیده اند.

ب) بسیاری از این شاهدان اشخاص معتبری بوده اند(از جمله یک تیمسار نیروی هوایی.خدمه آموزش دیده پرواز و یک متصدی برج مراقبت.

ج) مشاهدات بصری توسط رادارها نیز به تایید رسیده اند.

د) سه فروند هواپیمای دیگر وقوع آثار الکترومغناطیسی مشابهی را گزارش داده اند.

ت) عده ای از خدمه پرواز دوچار برخی آثار فیزیولوژیک (نظیر مختل شدن دید شب به دلیل شدت درخشش شئ مورد نظر)شده بودند.

و) قالبیت های رزمایشی مشاهده شده در شئ پرنده ناشناش حالتی خارق العاده داشته.

اسناد مربوط به گزارش DIA از حادثه یوفو در تهران :

چنانچه که مشخص است این حادثه در زمان خود آن گونه که در خور رویدادی با این درجه از اهمیت و اعتبار به نظر می رسد بازتاب عمومی کسترده ای نیافت و تنها معدودی از نشریات نه چندان پرشمار گان به آن اشاره کردند.از جمله نشریه IRAN TIMES چاپ واشنگتن دی سی در شماره اول اکتبر سال ۱۹۷۶ شرح دست اولی از حادثه را از زبان ستوان جعفری خلبان دومین جت رهگیر بدان گونه که بر نوار مکالمات واقعی حین تعقیب ضبط شده بود به چاپ رساند :

هواپیما با سرعت صوت به سمت تهران پرواز کرد.جعفری گفت که یوفو با مشاهده آمدن او بر سرعت خود افزود .به گفته وی اندازه شئ پرنده ناشناس نصف اندازه ماه کامل(بدن گونه که از زمین دیده می شود) بود و از آن پرتو هایی به رنگ بنفش نارنجی و سفید با شدتی در حدود سه براب ر شدت نور مهتاب ساطع می شد.به جعفری دستور داده شد که اگر نمی تواند نزدیک شود به پایگاه برگردد.او دست از تعقیب کشید ولی زمانی که می خواست بازگردد به مسئول کنترل اطلاع داد که شئ پرنده ناشناس تعقیب کنندگان خود را دور زده و اکنون در حال تعقیب آنها است.او گفت که در معرض خطر کاهش اجباری ارتفاع قرار دارد(چیزی داره از پشت سر من می آد….فکر می کنم می خواد خودشئ به من بزنه …همین الان از بغل گوشم رد شد).

این مقاله همچنین به شرح صحبت های خلبان درباره (یک شئ گرد نورانی با محیطی در حدود ۴٫۵ متر که از یوفو جدا شده است می پردازد.در گزارش یاد شده همچنین آمده است که واقعی بودن شئ مذکور قبلا توسط دو تن از خلبانان فانتوم. چندین نفر از مسئولان برج مراقبت و شاهدانی که از روی زمین آن را دیده اند به تایید رسیده است.شاهدانی که از روی زمین شئ مذکور را دیده اند گزارش داده اند که جسمی درخشان به سرعت آسمان را می پیمده است.عده ای هم گزارش داده اند که شیئ تابناک را دیده اند که از آسمان فرو افتاده است.

همچنین در سال ۱۹۷۸   MIJI QUARTERLY   که به صورت یک نشریه ادواری توسط فرماندهی امنیت الکترونیک در سن آنتونیوی تگزاس به چاپ می رسد و به موضوع ویژه جنگ های الکترونیک اختصاص دارد شرحی از ماجرا را که در اصل بر گرفته از همان گزارش DIA است منتشر کرده بود.مقاله مذکور با این عبارت آغاز می شود : هر خلبان گاهی در دوران فعالیت خود ممکن است با وقایع عجیب و نا معمولی مواجه شود که هرگز نمی توان آنها را به طور کامل و مناسب با استفاده از منطق یا پژوهش های متعاقب حادثه توضیح داد .مقاله زیر تنها به ذکر مجدد چنین رویدادی بدان گونه که توسط دو تن از خدمه یک فانتوم متعلق به نیروی هوایی ایران در اواخر سال ۱۹۷۶ گزارش شده است می پردازد.هیچ گونه اطلاعات یا توضیح بیشتر درباره این حوادث شگفت انگیز در دسترس نیست.این داستان بایگانی خواهد شد و احتمالا به فراموشی سپرده می شود.ولی به موضوع جذاب و احیانا هراس انگیز برای مطالعه بدل خواهد شد.

یکی از اسناد مهم دیگری که درباره حادثه یوفو در تهران وجود دارد مربوط به سفارت آمریکا در رباط است که در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۶ با این عنوان برای وزارت کشور ایالات متحده ارسال شده است: موضوع : درخواست اطلاعات درباره اشیای پرنده ناشناس.این گزارش آشکار ساخت که حدود ۳ تا ۴ ساعت بعد از وقایع تهران حوالی ساعت ۱ تا ۲ روز ۱۹ سپتامبر به وقت محلی مراکش شئ پرنده ناشناس با مشابهت بسیار در این کشور مشاهده شده است. در گزارش آمده است که پلیس مغرب گزارش های متعددی درباره شیئی که عمدتا در ارتفاع کم و به موازات ساحل اقیانوس اطلس پرواز می کرده دریافت کرده است.این شئ پرنده ناشناس شکلی مدور یا لوله مانند با ظاهری درخشان و نقره ای رنگ داشته است و در حین پرواز رد منقطعی از قطعات و بارقه های درخشان از آن بر جای می ماند.شئ مذکور هیچ صدایی نداشت.یکی از کارمندان سفارت که نامی از او در گزارش وجود ندارد اظهار می دارد که خودش این شئ را دیده است که ظاهرا به آهستگی همانند هواپیمایی که آماده فرود می شود در حرکت بوده است . به گفته وی شئ مورد نظردر ابتدا شبیه یک صفحه مدور به نظر می رسید ولی بعد که نزدیکتر شدظاهری شبیه به یک لوله را از خود نشان داد.

همچنین بعدها مشخص شد که یک ماهواره نظامی آمریکا نیز در همان شب یوفو در تهران را رصد کرده و گزارش این واقعه را ثبت نموده است.

ده روز بعد وزیر کشور وقت ایالات متحده هنری کیسینجر در پاسخی که به این گزارش داد خط سیاست رسمی دولت این کشور را درباره اشیای پرنده ناشناس در پیش گرفت.کیسینجر ادعا کرد : همان گونه که گزارش کمیته کاندون مشخص کرده است همه اشیای پرنده ناشناس را می توان به عوامل طبیعی نسبت داد و هیچ توجیهی برای برسی های بیشتر وجود ندارد.به گفته وی احتمالا مردم شاهد یک شهاب ثاقب یا بخشی از یک ماهواره در حال متلاشی بوده اند که مدرکی برای ورود آن به جو زمین وجود ندارد.

 تهران در ساعت ۲۳

بعد از انقلاب ، گروه دانش شبکه دوم سیما بر اساس اسناد و مدارک موجود ، گفته های کارکنان فرودگاه مهر آباد و مسئول برج مراقبت آن زمان ، حسین پیروزی و خلبانان عزیزخانی و جعفری، فیلم حادثه یوفو در تهران را قالب مستندی با نام ” تهران در ساعت ۲۳ ” بازسازی کرد که در ادامه شما را به تماشای آن دعوت می کنیم.لازم به ذکر است در این فیلم ، تاریخ وقوع حادثه ۲۶ شهریور ماه اعلام می شود.این در حالی است که تمامی اسناد و مدارک موجود تاریخ حادثه یوفو در تهران را ۲۸ شهریور ذکر کرده اند.

 سندی تاریخی

یکی از بهترین اسناد به جا مانده از حادثه یوفو در تهران ، صدای مکالمات ضبط شده بین خلبان جعفری و مسئول برج مراقبت مهرآباد یعنی حسین پیروزی است.این فایل صوتی حدود نیم ساعت است و متاسفانه کیفیت چندان مطلوبی ندارد ، اما باز هم قابل فهم بوده و حال هوای آن شب را به خوبی به شنونده انتقال می دهد.

دایگفایت با یوفو در آسمان تهران

در سال ۲۰۰۸/۱۳۸۷ «شبکه ی تلویزیونی هیستوری» (History Channel) مجموعه مستندی پرطرفدار را در زمینه ی یوفولوژی باعنوان «شکارچیان یوفو» (UFO Hunters) پخش کرد. قسمت یازدهم فصل اول این مجموعه، اولین بار در آوریل/ فروردین همان سال با عنوان «UFO Dogfights» پخش شدسرانجام نامعلوم

شاید خیلی از تهرانی ها ندانند که آسمان شهرشان ۳۳ سال پیش یک شب پر از هیجان و پر ماجرا را تجربه کرده؛ تجربه ای که یکی از  مستند ترین موارد مشاهده یوفو (شیء ناشناخته پرنده) در جهان باشد.حادثه یوفو در تهران به تایید مقامات دولتی وقت و نیروی هوایی رسید. به دلیل شرکت در این حادثه هر دو خلبان فانتوم تا مدتی اجازه پرواز نداشتند. گویا آنها آزمایش هایی را پشت سر گذاشتند تا معلوم شود که به مواد رادیو اکتیو آلوده نشده اند؛

پیروزی می گوید : «هر دو خلبان بعدها به من گفتند گاهی که یک ستاره می بینند، فکر می کنند که آن شیء دوباره برگشته است. خود من هم تا ۵۴ ساعت بعد از آن نخوابیدم. هر وقت خوابم می برد خواب آن شیء را می دیدم و از خواب می پریدم. هنوز یادم هست که چگونه بود». پیروزی وقتی به اینجا می رسد طوری به بالا نگاه می کند که انگار هنوز هم آن جسم را می بیند که اوج می گیرد و نورش ضعیف و ضعیف تر می شود. اما او هنوز چیزی را که دیده باور دارد و فکر می کند فضایی ها حداقل برای یک بار به زمین آمده اند و او شاهد آن بوده است؛ به خصوص که هنوز هم آخر و عاقبت جسم دو برایش مجهول است.یوفو در تهران

نظر شما در مورد حادثه یوفو در تهران چیست ؟

منبع

gadgetnews

مشاهده مقالات بیشتر
مطالب بیشتر از این نویسنده محمد هلاکوئی
Load More In اخبار ویژه

پاسخ دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.بخشهای موردنیاز علامتگذاری شده اند *

این موارد رو هم بررسی کنید

بلک بری از DTEK50، ایمن ترین گوشی اندروید جهان، رونمایی می کند

بلک بری از DTEK50، ایمن ترین گوشی اندروید جهان، رونمایی می کندReviewed by دقیقه on Aug 6Ra…